Samenwerken begint bij
een goed gesprek
"Mijn zoon heeft het hartstikke druk en mijn dochter werkt de hele week. Die kunnen vast niet helpen." Het zijn uitspraken die Guus Plegt, wijkverpleegkundige in de thuiszorg bij Zorgfederatie Oldenzaal, regelmatig hoort. Maar of dat echt zo is? Daar kom je volgens hem maar op één manier achter: door het gesprek aan te gaan. Want pas als je met elkaar praat, ontdek je wat iedereen kan betekenen.
Gepubliceerd op
Elf jaar geleden had Guus niet gedacht dat hij in de zorg zou werken. Een beroepskeuzetest bracht hem toch op het idee om verpleegkunde te gaan studeren. En dat bleek een goede keuze. Inmiddels werkt hij elf jaar in de zorg, waarvan de laatste vijf als wijkverpleegkundige bij Zorgfederatie Oldenzaal. Tegenwoordig houdt hij zich niet alleen bezig met de zorg voor cliënten, maar ook met hoe zij, hun naasten en zorgmedewerkers beter kunnen samenwerken.
Een andere manier van zorgen
"Vroeger namen we taken veel sneller uit handen", vertelt Guus. "Nu gaan we juist uit van wat iemand nog zelf kan. En als iets niet meer lukt, kijken we naar hoe het op een andere manier wél kan." Een verandering die volgens Guus hard nodig is. Want terwijl er meer ouderen bij komen, neemt het aantal zorgmedewerkers af. “Daarom kijken we ook naar wat cliënten zelf nog kunnen doen en waar hun naasten misschien bij kunnen helpen”, vertelt hij. Zo veel mogelijk zelf doen zorgt niet alleen voor minder druk op de zorg. Het betekent ook dat ouderen zo lang mogelijk de regie over hun eigen leven kunnen houden. Het levert alle partijen wat op.
We willen voorkomen dat naasten overbelast raken en het netwerk uiteindelijk uitvalt
Een goed gesprek
Bepalen wat iemand zelf nog kan, begint met een goed gesprek. Het voeren van zo’n gesprek blijkt in de praktijk vaak lastig. Want vaak wordt er veel voor een ander ingevuld. "Cliënten zeggen bijvoorbeeld al snel dat hun kinderen vanwege drukte niets kunnen doen”, legt Guus uit. “Maar als je daadwerkelijk met die zoon of dochter in gesprek gaat, blijkt vaak dat ze toch tijd willen vrijmaken om hun ouder te helpen." Het kan ook zijn dat juist één familielid al ontzettend veel doet. “Dan zie je bijvoorbeeld dat iemand drie kinderen heeft, maar één van hen eigenlijk alles voor zijn ouders doet. We moeten dan kijken of we taken anders kunnen verdelen en - als het echt niet anders kan - hoe thuiszorg daarin kan helpen. We willen voorkomen dat naasten overbelast raken en het netwerk uiteindelijk uitvalt”, vertelt hij. Volgens Guus ontstaat er daarna altijd een passende verdeling. "Tussen de oudere zelf, de professionele zorg en de naasten. We zullen het samen moeten doen."
De kracht van samenwerking
Om collega’s te helpen in het voeren van deze gesprekken geeft Guus sinds kort samen met collega's de interne scholing De kracht van samenwerking. Hierin oefenen zorgmedewerkers hoe ze met cliënten en hun naasten in gesprek kunnen gaan. Hoe ontdek je wat iemand zelf nog kan? Wat familie al doet? En waar misschien juist extra ondersteuning nodig is? "Je kunt wel zeggen dat we anders moeten werken, maar je moet mensen ook uitleggen hoe", vertelt Guus. De scholing is pas net begonnen, maar de eerste reacties zijn positief. Een mooi begin, vindt Guus. Want uiteindelijk gaat het erom dat deze manier van samenwerken ook in de dagelijkse praktijk steeds vanzelfsprekender wordt.
Je weet pas wat je van iemand kunt vragen en waar iemand ondersteuning bij nodig heeft, als je goed contact hebt.
Kijken naar wat wél kan
De verandering in de zorg betekent niet dat iedereen ineens alles zelf moet kunnen. “Maar wel dat we blijven kijken naar wat iemand zelf kan en naar wat naasten kunnen bijdragen”, vertelt Guus. “Je weet pas wat je van iemand kunt vragen en waar iemand ondersteuning bij nodig heeft, als je goed contact hebt. En dat is ook wat we met de scholing willen bereiken: dat we steeds beter leren samenwerken. Niet alleen om de zorg ook in de toekomst mogelijk te houden, maar vooral zodat ouderen zo lang mogelijk prettig en zelfstandig thuis kunnen blijven wonen. Met de mensen om hen heen, ieder op hun eigen manier.”
Verhalen uit de zorg
Samen moeten we het doen. Daarom delen we inspiratie met elkaar. Hoe het óók kan. Wat het voor jou inhoudt. En hoe anderen de situatie bekijken.
Samen voor betere zorg
Samen voor betere zorg: Huisartsenzorg Twente en de Twentse ouderenzorg slaan de handen ineen
Lees dit verhaalMantelzorg is teamwork
Zorgen voor degene die dat altijd voor jou deed. Voor Ellen Linderhof (42) en haar zus is het inmiddels de dagelijkse gang van zaken. Hun moeder Ada kreeg vijf jaar geleden de diagnose Alzheimer.
Lees dit verhaalBetekenisvol voor anderen, waardevol voor jezelf
Koffie schenken, nagels lakken en quizbegeleiding. Roxanne Weinreich doet het allemaal als vrijwilliger bij verpleeghuis de Cypressenhof van Manna in Enschede.
Lees dit verhaalDe onschatbare waarde van vrijwilligerswerk
Na haar pensioen zocht Dicky naar ritme en zingeving. Beide vond ze in vrijwilligerswerk in de ouderenzorg. Bij de Posten helpt ze ouderen met haren föhnen, ontbijt maken, eten en spelletjes spelen.
Lees dit verhaalHoe Menzis Zorgkantoor helpt om de zorg voor ouderen opnieuw vorm te geven
Willen we ouderen de zorg en ondersteuning blijven geven die ze nodig hebben? Dan moeten we het met z’n allen echt anders gaan doen.
Lees dit verhaalAandacht voor elkaar kent geen leeftijd
Wat begon als een stage, groeide voor de 20-jarige Sien Boerkamp uit tot een plek waar ze elke week met veel plezier naartoe gaat. Ze begon in het restaurant, maar ontdekte al snel dat ze het liefst tussen de bewoners is. Inmiddels is Sien vrijwilliger bij Zorggroep Sint Maarten. Ze betekent veel voor de bewoners, maar krijgt er zelf minstens zoveel voor terug.
Lees dit verhaal